Rakı içilmeyecekse, kavunla peynir niye var? Sigara içilmeyecekse, yağmurla çay? Madem aşık olunmayacak, kadınlar ve adamlar niye? Madem büyük yanlışlar ve acayip maceralar olmayacak, niye hayat?”

Biliyorum sizi. Küçük sürtünmelerle yetinirsiniz. Büyüklerinden korkarsınız. Akşamları elinizde paketlerle dönersiniz. Sizi bekleyenler vardır. Rahatsınız. Hem ne kolay rahatlıyorsunuz. İçinizde boşluklar yok. Neden ben de sizin gibi olamıyorum?

İçerisi ile dışarısının arasını ne kadar çok açarsanız, sınırları ne kadar yükseltir, içeri denilen yeri ne kadar zor ulaşılır bir yer haline getirirseniz, her şeye rağmen içeriye ulaşmayı göze alarak yola çıkanları da o kadar boğaz tokluğuna çalışmaya hazır, hatta belki kölelik koşullarına bile itiraz edemeyecek bir duruma getirmiş olursunuz.

‎”Kendisiyle çiftleşecek kaç kere yalnız
Kaç kere yalnız, kaç kere şaşırmış, bitkin kaç kere
Bir ölgün ses bulacak sesinden çok uzaklarda
Vardır ya, hani bir yer, uzakta çok uzakta 
Ölüm mü- yok canım, çok sesli bir evrende çok erken daha
Üstelik bilmiyoruz da, doğrusu bilmiyoruz, ölüm mü, bunu 
hiç bilmiyoruz
Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla
Tavşansı sıçramalarla bitirsek şu ormanı
Böylece, niye olmasın, işte bir orman daha
Sanki bir gölgeye geldik; yorulduk, acıktık, susadık biraz
Ve doyduk, ve içtik, ayıldık bir anlamda
Ayıldık ve sorduk, baktık ki hep ormandayız
Kaç kere ölmemişiz, kaç kere sormamışız, bu kaçıncı dalgınlığımız
Yani kaç sesli bir evrende kaç kere yalnız
Ne ölmek, ne ansımak! sadece yaşamakla
Tam öyle gibi.. Demeyin: eh, biraz yorulsak da
Demeyin, sakın haa, yok şu kadar bir şey insanın sonsuzunda
Biz şimdi ne yapsak, biz şimdi ne yapsak, biz işte biraz
bilmiyoruz ya 
Diyoruz: yaşasak çıkmazları, sevişsek olmayanlarla.”
…
.
Edip Cansever 

elleri el gibi kocaman 
beyazda bir nokta gibi kocaman 
kocaman boşluğun küçülttüğü her şey gibi 
biriyle kendini artırıyor durmadan 
biriyle koyunlar gibi güdüyor ötekini 
ayaklarını gizliyor bir köpekle 
evine dönerken sonsuza geçen 
göğü kullanıyorken maviye 
günümüzden sesler alıyor, sesleri 
sürekli, dingin, acısız 
acımaktan kurtulmuş yerlerine 
sonra duvardan duvara çizilerek 
ölü bir korkunçluğu taşıyor 
sen, hey, duvarlar gibi öldürülmek! 
en yeni tam-tamları dünyamızın 
ya da kendisiyle bırakılması insanın 
sizi 
sizleri selamlıyor işte. 

doğrusu elinizden ne gelir ki 
siz dolgun yaşamaya bakın günleri. 

ii. 

çıkacaksanız çıkın, daha karar vermediniz mi? 
baktıkça bakıyorsunuz kendinize 
yetişir! bu da hiç konuşmayan adam yapıyor sizi 
körükler, dev kapılar, balık solungaçları gibi 
emiyor sizi yalnızlık 
kurtarıp rahata geçirin ellerinizi 
işte bir kadın kadına geçiyor yürürken 
sizi alıyor, sizi ölçüyor, sizi yapıyor kendinize 
açığa koyuyor sizi 
bilip de söyleyemediklerinizi 
eve dönmeyi, yemek yemeyi, uykuya dalmaları 
bana sorarsanız ters çevirin uykuları 
alın şu adını ‘ben’ koyduğunuz geceyi 
bakınca göreceksiniz, daha bakınca bir ötekini 
geceler, işte geceler 
gündüzler, işte gündüzler 
beyaza siyah penguen sürüleri gibi. 

ama elinizden ne gelir ki 
siz dolgun yaşamaya bakın günleri. 

iii. 

bu gözler onunla az mı yaşadınız gözleri 
bu dudaklar onunla az mı seviştiniz 
bana kalırsa gözleri saklamalı 
eliniz yok mu, bastonla iş görmeli 
ya da boşluğa takılmış bir eldiven 
asılın, kurtarın hemen 
az şey mi kurtarıp rahat etmek 
ellerle gözleri 
bir penguen 
nişanla pengueni 
siz kırmızı yerler, kırmızı saçlar severdiniz 
o penguen 
bir anahtar, bir pencere, bir horoz tüyü 
o penguen 
çay masaları, öğle yemekleri, gezintiler 
o penguen 
ölmek mi diyoruz, susturun ölümleri 
o penguen 
penguen penguen 
hiçlikle kesilen tahin helvaları gibi 
güneşi eriten çocuk başları gibi 
bir tramvay gibi, günümüzde köşe başları yapan 
serüvenler, hafta tatilleri 
penguen 
vur düşür pengueni 

ama elinizden ne gelir ki 
siz dolgun yaşamaya bakın günleri. 

iv. 

her evde bir çekirdek gibi insan ağaçları 
insan elleri 
o penguen 
penguen penguen 
soğuk su tadında kadın yüzleri 
bir sabah denizinde belirsizliğe giden 
dörtnala atlar gibi bitmezlik içinde 
örülmeden kazağınız 
dokunmadan çorabınız işte 
hayata yerleşen peşin iplikler gibi 
sevinme iplikleri 
kıskançlık iplikleri 
beni biliyorsunuz ya, öyle sakin 
iplikleri 
penguen penguen 
vur düşür pengueni 
ama nasıl, daha karar vermediniz ki. 

doğrusu elinizden ne gelir ki 
siz dolgun yaşamaya bakın günleri. 

v. 

siz değil, o kadar ayrı gidiyor ki sizden 
o ne mi, yaşadıklarınız belki 
bir umut oluyorlar sizden önce 
bir aşk oluyorlar, belki de bir ürperti 
siz sabahları şehirlere bakarsınız 
siz sabahları dünyalara bakarsınız şehirlerden 
bir deniz, bir itfaiye eri 
bir pencere sokağa girdi girecek 
damları çiziyordur istemenin elleri 
bir çocuk kiremitlerle karışıyordur 
cam kırıklarıyla bir kedi 
bir vapur girintiler yapıyordur anılarda 
yaşamanın hızları gibi 
eski bir gündüzü açıyordur bacaklarınız 
ve elleriniz 
sevişenleri avlıyordur bir bitmeyende 
ölüler gülüyordur ölüler 
kırın şu sürahileri ! 
soğukta durdurulmuş boyunlar gibi 
ve işte 
sizi gösteriyordur sizi 
bu yoksulluk odası 
bu kupkuru tahta 
tahtaya geçiyordur düşünme sürüleri 
bir yağmur bir yağmur. 

ama elinizden ne gelir ki 
siz dolgun yaşamaya bakın günleri.

edip cansever

BİR TAŞ ATARSIN

Bir taş atarsın, taş nereye düşerse

Mutlaka bir köşebaşıdır

Çünkü yüreğin daralmıştır ve kıştır

Kullanılmamış bir sicim gibidir soğuk

İşte bak her kestaneciye sapsarı bir köşebaşı kalmıştır.

Şimdi bir şamandıra denizin yüzünde

Durulmamış bir anı gibi kendini salmıştır.

İçimizde birbiriyle konuşan yaprak bolluğu

Yalnızlık bir başına kalmıştır.

“…aşk acısı çekmedim hiç, çünkü dünyanın verdiği acı her zaman güçlüydü. dünyanın acısı olmasaydı taze yeşil yapraklar üzerindeki güneş ışınlarının anlamı olmazdı….” 

İşte
Isınmış parke yolun kokusu
Demek ki ben mutsuzum
Tuhaf bir su içmişim de sanki içim görünüyor
Gözlerim buzdan
İçimde yaz kırıkları.

Eklemek gerek
Büyümesi gibi bir salyongozun

Yıllarla değil, yıllarla değil
Saniyelerle kıvrılmıştır kabuğum

tutulduğun öksenin öldürücü sıkıntısını
ne dağıtabilir ki benim koynumdan başka

açlık çoğunluktadır 

gülü çiğdemi filan bırak 
sardunyayı karidesi filan bırak 
acıyı ve ölümleri bırak 
oy pusulalarını ve seçimleri bırak 
evet 
seçimleri özellikle bırak 
çünkü açlık çoğunluktadır 

her kişinin ukala ömrü 
yeter sanılır çiçeklenmeye 
ve dünyanın karanlığından 
bir aşk bahanesiyle kurtulmaya 
kaçıp giden baharların anisi 
elden ele devredilen bir gençlik duygusu 
laleler sümbüller butun obur boklar püsürler 
hakkım var mıdır bunları söylemeye 
- vardır 
güneş doğarken ve batarken 
yazdan kısa girerken ve kıştan çıkarken 
ve dağda ve kırda 
hakkım vardır - 
çünkü en azından dünyadan 
dölsüz katırlar geçer 
yüklü vagonlar geçer 
demir yüklü şilepler geçer 
yelkenleri isletenleri ve tayfalarıyla 
ve onların karıları ve çocuklarıyla 
ve bilinmez sanılır geleceği 
bir demiryolu makasçısının 
oysa kesinlikle yazılmıştır 
her sevgi kitabında 
asil olan açlıktır 
çoğunluktadır 

sevişmek o yüzden gereklidir 
evet açlık, yok olsun butun incelikler 
mendiliniz var mi, kabak öğreten 
boa strogonof mantar file minyon 
güneş görmemiş midye 
midye görmemiş güneş 
ve soygun halindeki otel malzemeleri 
ve altın arayıcılar 
ve istedikleri yerlerde 
yüksek graviteli petrol bulanlar 
hem şames kıyısında 
hem mekong deltasında 
bir kalça fotoğrafına bunlarla birlikte bakanlar 
çoğunlukta değildir 
açlık çoğunluktadır 
artık her şeyi yaşadık 
ve birlikte duşunduk 
ve duşunduk ki her şey cehennem 
bir bakışta 
ve cehennem 
başarılmamış bir savaştır 
dünyanın ortasında kullanılmamış bir su 
cehennem, insanin kendi ciğeri 
at sırtında taşınan ölü 
kundağa girmeyen bebe 
karanlıklarda açan çiçeklerin 
bir insanin ölümüne dönüşü 
bir insan olumu olmaya 
çünkü açlık çoğunluktadır 

- iste o zaman diyorum ki - 
gelişin sen olsun senin 
her şey esirgesin seni 
çünkü açlık çoğunluktadır 
ve ezecektir gücüyle dünyayı 
- ikimize bir aşk elbette yetmez 
türlü şeylerin savunulduğu - 
diriliğe eşitliğe tokluğa 
artık ayıp olan tokluğa 
çünkü açlık çoğunluktadır 
açlık.

Dostlar 

Fethi Naci’ye

Geldin mi, iyi
Yollarından yürüyüşler sızdıran sonbahar
Bir tenhalığı eskisinden çok sezmeyi
Bakımsız bahçeler mi olur, büyük ahşap boş odaları mı olur
Ne olur
Ey bana sevmeme gücü veren güzellik
Eski bir kadını eski bir park kanepesinde bırakan sonbahar
Aldatılmış bir yüzü yağmur oluklarında
O yüz ki bir denizin tekrar tekrar bittiği
Gece yarısı kokularında
Yosunlu bir kıyıda ancak
Dilinde çakılların ve derinliğin en son tadı
İşte
Bir vakit daha geçti, şimdi ne yapsak
Ne yapsak, bir vakit geldi ve geçti
Ey bana sevmeme gücü veren güzellik
Sonbahar
Sen mi kaldın bir
Yok birşey yapacak.

Bin dokuz yüz yetmiş bir yazı, ey unutulmayan yaz
Bıraktığın gibi mi kalsak
Bir çiçek milyon kere katılaştı eridi
Açtı dağıldı
Yaşamadı hiç belki
Bir ışık olsun yakmadı
Tuzlu ve ıslak bir ışık
Tankerler geçti kıyılardan gene
Suyu zonklataraktan
Gül koktu saçlarında taşıdikları benzin
Senin saçlarında
Alnın üstünden kuzular inen bir tepe gibi eğildi
Boynun bir uçurumdan çekiliyormuş gibi gergin
Bitti o yaz, şimdi
Yerleşti çoktan
Bize sevmeme gücü veren güzellik.

Tenha bir meyhanede oturuyorduk sevgilim
İzmir’in eski rıhtımında
Bilirsin, severim çok İzmir’in eski rıhtımını
Hani bir çesit kuşlar vardır bulanık denizinin
İnsanlar gibi konuşur o kuşlar bazen
Ve unutulmuş diller gibi pek anlaşılmaz ne konuştukları
Millerce yıl öteden bir tenhalığı sözlendirirler
Hatırla
Ne demiştim o gün ben sana
“Her tenha semtte kurulmamış bir saat yakışır”
Benim o bunaltılı günlerimden kalma bir mısra
Ve sense bana Aragon’un
-Parisli şair, yüzü aslan dolu-
Sımsıcak, dipdiri bir mısrasını anlatmıştin
Seninle ve parmaklarınla
Bardakta duran suyun bir akarsuyu
Nasıl kıskandığını anlatmıştın boyuna
Nasıl mı
Dedim ya, seninle ve parmaklarınla
Neden olmasın, yeni yakilan bir sigarayla da anlatılabilir şiir
Apansız bir yolculukla da
Bir karpuzu ikiye bölmekle, bir portakalı dilim dilim ayırmakla
Anlatılabilir
Ama bizim memleketimizde şiir
Yazık ki ölümle anlatılır biraz
Ölümle anlaşılabilir
Olsun, diyeceksin ne çıkar bundan
Biz hayatı şiirden
Şiiri hayattan özümlemedik mi
Ölümde girse araya
Sahici aşklar kurmadık mı seninle
Tertemiz, dosdoğru aşklar
İzmir’de
İzmir’in eski rıhtımında
Unutmak için şimdilik
Kolayca unutulmaz ya
İçimizdeki bin dokuz yüz yetmiş bir yazını.

Yeni bir yüzmüydü ne
Kuru bir bozkırı çıkarıp göğsünden
Yeni yazdığı bir şiiri düzeltiyordur Ahmet Oktay
Alnını dayayaraktan cama
Kalemsiz kağıtşiz yazar çünkü Ahmet Oktay
İçinden geldiği gibi
Ve mısra çeker durmadan, hafifçe eğri sırtını doğrultarak
Nemlenir kimi zaman da gözleri
Şiir yürür, şiir sever, şiir içer mi
Şiir mi
Yürür de, sever de, içer de elbet.

Kocaman bir sevgi miydi ne
Dünyanın bütün zamanlarını dolaşan
Bastırıp gögsüne bozkırın
Ey, baksana, diyor, ne biçim kent bu
Geçerek caddelerinden
Dalarak meyhanelerine
Ne biçim kent bu
Bilmiyor ki nice insan kolsuzdur
Sevgisizliğe, bir sevgisizliğe kullanırlar kolu.

Hohlayıp siliyorum iyice
Gözlüğümün camlarını
Göğe bakıyorum gözlerimi kısarak
Güneye gidiyor bir leylek sürüsü

Yeni Caminin üstünde
Son bir defa daha süzülerekten
Erimeye yüz tutuyor kentin pembe kapıları
Günbatımı!
Günbatımı! yeni konuşmaya başlayan bir çocuğun diliyle
Kolumu tutuyor Fethi Naci, şu manzaraya bak, diyor
Tam Galata Köprüsünün üstünde
Diyor ya, biz alıştık, yüreklerimize bakıyoruz gene de
Uykusuz gecelerimize bakıyoruz: onurun uykusuzluğu
Susturulmanın
Ve gün batımıyla leylek sürüsü
Hüzünlü bir görüntüyü akıtıyorlar Naci’nin yüzüne
Kırılmak ama birlikte
Birlikte, ama kırılmamak
ve sanki kalplerimiz her yani dökülen bir otobüste
Öyle
İşte son damlalarını da bırakıyor güneş
Karanlık bastiracak neredeyse
Tırmaniyoruz Yüksekkaldırımı
İyi biliyoruz, sevgimiz de öfkemiz de yalnız bizim olmamalı
Güneş çekiliyor iyice
Ne manzara kalıyor, ne göğün evlerindeki kızartı
Ak bulutlar kara bulutlar
Ötede bir bulut yavrusu
Bilinmeli, diyoruz yeniden
Yeniden başlamalı, yeniden
Dostum, görüyorsun ya işte
Bozuldu birkere umudun ordusu.

Gelsene , diyordu İzmir’deki sevgilim
Son mektubunda
Kemetaltındaki kahveleri anlatıyordu
İnce belli çay fincanlarını
Kim bilir, belki de avutmak istiyordu beni
Unutup kendi mahzunluğunu
O kadar çabuk yeşerir ki, diyordu umut
Öyle çabuk çiçeklenir ki
Güçtür çünkü, herşeyden daha güç
Denize, göğe toprağa karışmış bir kalebentlik
Üstelik biliyorsun da
Öfkeliyiz, öfkeyse sonuçtur er geç
Bir aşk gibi yaşamak gerek öfkeyi
Sevginin ağıtıdır bir bakıma
Ve bir gün de gelebilir ki sevgilim
Kapkara bir davet olabilir kin
Zulmün ve tutsaklığın diyeti olabilir
Sen bunu bilemezsin
Bilsen de şairsin, havalar da, soğudu, kendine iyi bak
Ve sakın unutma: sıra öfkenin.

Bin dokuz yüz yetmiş bir yazı
Yok böyle bir sevgilim benim
Ama dayanıklı, ama gözü pek, ama umutla dolu
Olunca böyle bir sevgilim olsun isterdim.

Elimde bir çanta, şurda burda dolaşıyorum
Hep bir yerlere gideceğim sanki
Güvercinler konuyor saçlarıma bileklerime
Uçuşuyorlar
Bir çınar yaprağı düşüyor ayaklarımın dibine
Kupkuru
Elime alıyorum, çiziyorum üstüne kalbimi
Kalbim, diyorum
Yorgunsa da, yaralıysa da, hepimizin aşkına sevgili.

“her zaman sarhos olmali. her sey bunda: tek sorun bu. omuzlarinizi ezen, sizi topraga dogru çeken zaman’in korkunc agirligini duymamak için, durmamacasina sarhos olmalisiniz. 
ama neyle? sarapla, siirle, ya da erdemle, nasil isterseniz. ama sarhos olun. 

ve bazi bazi, bir sarayin basamaklari, bir hendegin yesil otlari üzerinde, odanizin donuk yalnizligi içinde, sarhoslugunuz azalmis ya da büsbütün geçmis bir durumda uyanirsaniz, sorun, yele, dalgaya, yildiza, kuşa, saate sorun, her kaçan seye, inleyen, yuvarlanan, şakıyan, konuşan her seye sorun, “saat kaç” deyin; yel, dalga, yildiz, kus, saat hemen verecektir karsiligini:      “sarhos olma saatidir.

 zamanin inim inim inletilen köleleri olmamak için sarhos olun durmamacasina!

sarapla, siirle, ya da erdemle, nasil isterseniz.”